عاشقی و پروانگی

بیا که گل جوانه کرده

دلم پر از ترانه کرده

بخوان که محنت زمانه

دل مرا نشانه کرده

بخوان که خاطرم هوای سرود عاشقانه کرده

بزن چو باد نو بهاری

سری به آشیانه ی ما

که سر کشد به چرخ گردون

سرود جاودانه ی ما

که سر کشد به چرخ گردون

سرود جاودانه ی ما

بیا که در دلم بسی قصه ی ناشنوده دارم

بیا که چون غنچه به کف سبوی نا گشوده دارم

بخوان ترانه ای نو

حدیث تازه سر کن

دهان بلبلان را به نغمه پر شکن کن

بیا بخوان ترانه ای به گوش جانم

یا ببر به عالم فرشتگانم

بیا بخوان ترانه ای به گوش جانم

بیا ببر به عالم فرشتگانم

بیا که در دلم بسی قصه ی ناشنوده دارم

بیا که چون غنچه به کف سبوی ناگشوده دارم

بخوان ترانه ای نو

حدیث تازه سر کن

دهان بلبلان را

به نغمه پر شکر کن

بیا بخوان ترانه ای به گوش جانم

بیا ببر به عالم فرشتگانم

بیا بخوان ترانه ای به گوش جانم

بیا ببر به عالم فرشتگانم

بی تو ای آرام جان

شعله دارم بر زبان

روز و شب  سوزم ز داغ زندگی

تا بیفروزی چراغ زندگی

من جدا از کاروان

مانده ام از همرهان

بر سراب آرزو دل بسته ام

بر غبار بی کسی بنشسته ام

همچو برگی از خزان افتاده در راهم ،خدایا

با دلی افسرده در طوفانی از آهم،خدایا

کو مرا حالی که در هستی تو را خوانم، خدایا

کو مرا مستی که تا دستی برافشانم ،خدایا

چو مرغ شب تنها

 به دامن شبها

برآورم آوا، غم جدایی را.

نوای شیرینم

صدای فرهادم

طنین مجنونم

ترانه ی لیلا.

نشسته ام به راه تو

مگر شبی باز آیی

فروغ جان خسته ام ،

شقایق صحرایی.

بیا بیا،

که ره برم به عالم شیدایی

مگر رها شوم

رها شوم

ز محنت تنهایی

بی تو ای آرام جان

شعله دارم بر زبان

روز و شب سوزم ز داغ زندگی

تا بیفروزی چراغ زندگی

من جدا از کاروان

مانده ام از همرهان

بر سراب آرزو دل بسته ام

بر غبار بی کسی بنشسته ام.

پر گشایم سوی تو

ای روی تو،خندان چو گلزار

ای بهشت آرزو، ای لاله رو، تابنده رخسار؛

ای نگاهت جرعه نوش بزم هستی،

ای صفایت پرده پوش شور و مستی،

پر گشایم سوی تو

ای روی تو خندان چو گلزار،

ای بهشت آرزو ،ای لاله رو، تابنده رخسار؛

ای نگاهت جرعه نوش بزم هستی،

ای صفایت پرده پوش شور و مستی،

به سوی تو آیم چو باد بهاران، ترانه سرا؛

برای تو خوانم چو بلبل عاشق به شور و نوا،

بهار امیدی ،امید و نویدی به دیده ی ما،

شکفته چو جانی چو جان جهانی ،کمال صفا.

بیا نظر کن به چمن ،به رقص گل ناز سمن

ببین به هر سو رخ گل شکفته در دشت و دمن،

خوشان که در چنین هوا

به روی ما ، چه در نهان، کند ز دست غم رها

جانش را.

کند ز دست غم رها جانش را.

در این بهار عاشقان شکفته رو، چو ارغوان،

ترانه های خوش بخوان،روح افزا.

ترانه های خوش بخوان ،روح افزا.

تو، ای فرشته خوی من

بهشت آرزوی من ،بگو کجایی؟

بگو کجایی؟

پر گشایم سوی تو، ای روی تو، خندان چو گلزار

ای بهشت آرزو ،ای لاله رو، تابنده رخسار؛

ای نگاهت جرعه نوش بزم هستی،

ای صفایت پرده پوش شور و مستی،

ای نگاهت جرعه نوش بزم هستی ،

ای صفایت پرده پوش شور و مستی.

جانان من چرا رفتی؟

چون جان از تن کجا رفتی؟

افتاده ام به بند غم

یارا یارا  چرا رفتی؟

گل کن چو مهی در جان من

تا جلوه کنی بر بام من                                                                    

تنها تنها سفر کردی

بی ما هرجا گذر کردی

دامن دامن سرشکم بین

در کام من شرر کردی

بازا  و دمی خندان بنشین

خورشید منی  تابان بنشین

من با جام چشمت پیمانه زدم پیمانه زدم

ای فتنه گرم

من در دام عشقت دیوانه شدم  دیوانه شدم

شوریده سورم

چون لاله می سوزم

داغی پنهان دارم،در گلشن شب

با دل رازی دارم

سوزی سازی دارم،در دامن شب

شمعی خاموشم من

آتش بر دوشم من

در تاب و تبم

اشکی در خون دارم

آهی شب گون دارم

بنگر به شبم

بیا به بالینم

که جان شیرینم

حکایتی دارد حکایتی دارد

ز من مکن دوری

که رنج مهجوری

نهایتی دارد ،نهایتی دارد

بیا که مرغ جان به بزم مشتاقان پروانه ی توست

حدیث درد من،تمام شعر من،افسانه ی توست

جانان من چرا رفتی؟

چون جان از تن کجا رفتی؟

افتاده ام به بند غم

یارا یارا  چرا رفتی؟

گل کن چو مهی در جان من

تا جلوه کنی بر بام من...

سلام

سلامی به گرمی آفتاب و به زلالی آب .سلامی به سبزی برگهای

گل.سلامی به سرخی تمام گلبرگهای خشک شده ی گل های اتاقم که به

امید دیدن دوباره تو هنوز نگهشان داشته ام.

ای عشق هر چه دارم از تو دارم

با تو تنها با تو هستم ای همیشه باور من