عاشقی و پروانگی

در پرتو نگاه اشنايمان در حريم يارآرميده

و در گستره بي انتهايي آدم آدميت را نشانه گرفته

و پاك باختگان حرم امن انسان در رستاخيز انسانيت

مي روند تا هويت را تجديد پيمان كنند و وضو با نفس سحر بگيرند

بر سجاده ايمان تكيه زده روح را در زلال افرينش بار ديگر قدسي كنند

عمری است که به راه غمت رو نهاده ایم

روی و ریای خلق به یکسو نهاده ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده ایم

هم دل بر آن دو سنبل هند و نهاده ایم

طاق و رواق مدرسه و قیل ئ قال علم

در راه جام و ساقی مه رو نهاده ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته ایم

ما تخت سلطنت نه به باز و نهاده ایم

در گوشه ی امید چو نظارگان ماه

چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز

بنیاد بر کرشمه ی جادو نهاده ایم

بی ناز نرگسش سر سودایی از ملال

همچون بنفشه بر سر زانو نهاده ایم

گفتی که حافظ دل سرگشته ات کجاست

در حلقه های آن خم گیسو نهاده ایم.

چون شوم خاک رهش دامن بیفشاند ز من

ور بگویم دل بگردان رو بگرداند ز من

روی رنگین را به هر کس می نماید همچو گل

ور بگویم باز پوشان باز پوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر یک نظر سیرش ببین

گفت می خواهی مگر تا جوی خون راند ز من

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود

کام بستانم از او یا داد بستاند ز من

گر چه شمعش پیش میرم بر غمم خندد چو صبح

ور برنجم خاطر نازک برنجاند ز من

گرچو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست

بس حکایت های شیرین باز می ماند ز من

دوستان جان داده ام بهر دهانش بنگرید

کاو به چیزی مختصر چون باز می ماند ز من

ختم کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

عشق در هر گوشه ای افسانه ای خواند ز من.

سینه ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت

آتشی بود درین خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطه ی دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

هر که زنجیر سر زلف پری رویی دید

دل سود از ده اش بر من دیوانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم دل شمع

دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است

چون من از خویش برفتم دل بیگانه بسوخت

خرقه ی زهد مرا آب خرابات ببرد

خانه ی عقل مرا آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست

همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

خرقه از سر بدرآورد و بشکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت.

سیر نمی شوم ز تو ای مه جان فزای من

جور مکن جفا مکن نیست جفا سزای من

با ستم و جفا خوشم گرچه درون آتشم

چونکه تو سایه افکنی بر سرم ای همان من

در شکنید کوزه را پاره کنید مشک را

جانب بحر می روم پاک کنید راه من

آب حیات موج زد دوش ز صحن خانه ام

یوسف من فتاد دی همچو قمر به چاه من

چند بزارد این دلم وای دلم  خراب دل

چند بنالد این لبم پیش خیال شاه من

آن نفس این زمین بود چرخ زنان چو آسمان

ذره به ذره رقص در نعره زنان که های من

خرمن من اگر بشد غم نخورم چه غم خورم

صد چو مرا بس است و بس خرمن نور ماه من

سیر نمی شوم ز تو نیست جز این گناه من

سیر مشو ز رحمتم ای دو جهان پناه من.

   مرا با سوز جان بگذار و بگذر

                           اسیر و ناتوان بگذار و بگذر

  چو شمعی سوختم از آتش عشق

                           مرا آتش به جان بگذار و بگذر

  دلی چون لاله بی داغ غمت نیست

                           بر این دل هم نشان بگذار بگذر

  دو چشمی را که مفتون رخت بود

                          کنون گوهرفشان بگذار و بگذر

  در افتادم به گرداب غم عشق

                           مرا در این میان بگذار و بگذر

  مرا با سوز جان بگذار و بگذر

وقتي خاطره هاي آدم زياد ميشه ؛ ديواراي اتاق پر از قاب عكس ميشه،

ولي هميشه دلت واسه كسي تنگ ميشه

كه نميتووني عكسشو به ديوار بزني

  بردی از یادم

  دادی بر بادم

  با یادت شادم

  دل به تو دادم

  در دام افتادم

  از غم آزادم

  دل به تو دادم

  فتادم به غم،

  ای گل بر اشک خونینم مخند .

  سوزم از سوز نگاهت هنوز

  چشم من باشد به راهت هنوز

  چه شد آن همه پیمان،که از آن لب خندان بشنیدم و هرگز خبری  

   نشد از آن.

   کی آیی به برم، ای شمع سحرم

  در بزمت نفسی

  بنشین تاج سرم

  تا از جان گذرم

  پا به سرم نه

  جان به تنم ده

  چون به سر آمد عمر بی ثمرم

  نشسته بر دل غبار غم

  زان که من در دیار غم

  گشته ام غمگسار غم

  امید اهل وفا تویی

                    آفت جان ما تویی

                                     رفته راه خطا تویی.

  بردی از یادم

  دادی بر بادم

  با یادت شادم

  دل به تو دادم

  در دام افتادم

  از غم آزادم

  دل به تو دادم

  فتادم به غم،

  ای گل بر اشک خونینم مخند .

  سوزم از سوز نگاهت هنوز

  چشم من باشد به راهت هنوز.

مبر تو ز یادم

به یاد تو شادم

ز گوشه ی بامت پریده منم

چو گریه ی مستان،به ناله ی پنهان،ز شمع ندامت چکیده منم

شکسته و نالان،چو درد غریبان،چو خار بیابان،تو خارم مکن

به قهر عزیزان، به سوز زمستان،اسیر غم روزگارم مکن

دشت جگر سوز چشم ترم،

یه بوته ی خشکم که بی ثمرم

به ظلمت غم پا نهاده منم

دشت جگر سوز چشم ترم ،

یه بوته ی خشکم که بی ثمرم

به ظلمت غم پا نهاده منم.

تویی نفس من در این دم آخر  چگونه شود از تو  دل بکنم

از این قفس غم نفس نفس آیم به سوی تو و بال و پر بزنم

گر بیایی و پرسی ز لاله و دشت خاک من به تو گوید گذشته گذشت

                                                                          گذشته گذشت.

دلی که شکسته تو سینه ی تنگ

برای تو بوده نگاه قشنگ.

شکسته و نالان،چو درد غریبان،چو خار بیابان،تو خارم مکن

به قهر عزیزان، به سوز زمستان،اسیر غم روزگارم مکن

مبر تو ز یادم

به یاد تو شادم

ز گوشه ی بامت پریده منم

چو گریه ی مستان،به ناله ی پنهان،ز شمع ندامت چکیده منم.